Open City

Od 2026 roku dzięki decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojawiła się w Polsce pierwsza forma formalizacji związków osób LGBTQ+. Queerowe pary, które zawarły związek małżeński za granicą Polski, na terenie Unii Europejskiej, mogą starać się o jego transkrypcję — czyli rejestrację — w Polsce. Wyrok jest wiążący, a droga administracyjna powinna być prosta: korekta wzorów wniosków, uznanie małżeństw osób LGBTQ+ i wynikających z nich praw. Dla Polski proste się to nie okazało: urzędy, które powinny być apolityczne, dla tej społeczności takie nie są, bo prawa osób LGBTQ+ od zawsze były elementem walki politycznej. Konieczna okazała się presja społeczna, medialne nagłaśnianie, codzienna praca organizacji praw człowieka oraz pojedynczych aktywistek i aktywistów.

Liliana Zeic – artystka wizualna, doktora sztuk pięknych, działająca na przecięciu queerowego feminizmu i queerowej ekologii. Jej projekty badają margines i nienormatywność oraz to, co uznane za wadę, chorobę lub odpad. Posługuje się technikami rzemieślniczymi, wideo, fotografią, obiektem i tekstem, tworząc prace intermedialne oparte na badaniach artystycznych. Od 2020 roku rozwija autorską technikę pracy w drewnie opartą na intarsji, tej samej, którą stosowano w warsztacie stolarskim jej rodziców. Posługuje się czeczotą, naroślą powstającą w miejscu zranienia pnia, którą uwalnia z funkcji dekoracyjnej.

Ukończyła Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie obroniła doktorat. Finalistka Forecast Forum w Haus der Kulturen der Welt w Berlinie, laureatka Nagrody Publiczności Spojrzenia 2019. Pokazywana na ponad 130 wystawach w Polsce i za granicą; jej prace znajdują się m.in. w kolekcjach Zachęty — Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Współczesnego Wrocław, Galerii Miejskiej Arsenał i NOMUS.